Haruomi Hosono: de grote onbekende

Zo bekend Ryuichi Sakamoto is, zo onbekend is Haruomi “Harry” Hosono, 細野 晴臣 (1947). In elk geval in Nederland. De laatste jaren wordt Hosono steeds bekender in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, maar Nederland blijft hierin wat achterlopen.

Wat misschien helpt, is dat Hosono de filmmuziek heeft gemaakt voor de recente, prachtige film Manbiki kazoku, “Shoplifters“.

Hosono heeft een onstuitbare nieuwsgierigheid naar nieuwe geluiden en weeft in zijn werk zo ongeveer alle muziekstijlen die er zijn tot een volledig eigen geluid. Of geluiden, want geen album van Hosono is in dezelfde stijl!

Begin

Hosono werd voor het eerst bekend als bassist van de psychedelische-rockband Apryl fool, waarin Takahashi Matsumoto drummer was. Ze maakten één album: The Apryl fool.

Happy end

De carrière van Hosono begon in de vroege jaren 1970. Samen met drie anderen vormde hij de rockband Happy End. Zij maakten het eerste “westerse” album dat in het Japans werd gezongen. Het wordt zowel Happy end genoemd als Yudemen, naar het teken op de cover: ゆでめん. Tot dat album werd alle verwesterde Japanse muziek in het Engels gezongen en dit album maakte veel discussie los in Japan of Japans gezongen pop wel “kon”, de zogeheten Nihongo Rokku Ronsō, 日本語ロック論争 (“Japanstalige rock controverse”).

Van hun tweede album Kazemachi Roman (1971) is het nummer Kaze wo Atsumete (風をあつめて, “Verzamel de wind”) bekend geworden doordat het in de soundtrack zit van de briljante film Lost in Translation (2003).

In 1973 vroegen ze Van Dyke Parks, de producer van onder anderen Brian Wilson, of hij hen wilde begeleiden bij het maken van hun derde en laatste album, dat zij ook Happy end noemden. De opnames vonden in Los Angeles plaats. Hoewel Hosono de productie door Van Dyke Parks “productief” noemde, verliep de samenwerking stroef. Parks was dronken tijdens de opnames en hield lange betogen tegen de jonge Japanners over Pearl Harbor en de Tweede Wereldoorlog. Uiteindelijk keerden ze gedesillusioneerd terug naar Japan, wat resoneert in het laatste nummer van het album: Sayonara America, Sayonara Nippon (さよならアメリカ さよならニッポン), “Tot ziens Amerika, tot ziens Japan”.

Yellow Music Orchestra

Sakamoto en Hosono waren – samen met Yukihiro Takahasi – leden van de Yellow Music Orchestra, een zeer vernieuwende en invloedrijke band. In Japan was de invloed van Hosono zo groot dat Sakamoto zei dat het een eer was uitgenodigd te worden voor muzieksessies van Hosono. Vanaf 1978 werkten ze samen onder de naam Yellow Music Orchestra en worden ze soms het Japanse Kraftwerk genoemd door hun invloedrijke gebruik van synthesizers in de muziek. Ze bereidden de weg voor hip-hop, electro and techno.

In 1993 gingen ze uit elkaar, maar de leden maken in wisselende samenstellingen nog regelmatig muziek met elkaar.

Solo carrière

Ook tijdens het bestaan van de Yellow Music Orchestra werkte Hosono aan solo werk, waaraan overigens diverse anderen – inclusief Sakamoto en Takahasi – meewerkten. Zo werkten ze in 1977 samen aan het album Paraiso en in 1978 aan Cochin Moon, een fictieve Bollywood film.

Het grenst het aan het ongelooflijke in hoeveel genres Hosono muziek heeft gemaakt: jazz, disco, experimenteel klassiek, mierzoete J-pop, raggende rock, hillbillie, filmmuziek in allerlei soorten en maten, house (zelfs Hosono-house genoemd), het houdt niet op. Daarnaast was hij ook een van de eersten die muziek en geluiden voor games serieus nam, wat resulteerde in het album Video Game Music (1984).

Hosono wordt gezien als de pionier van city-pop, シティーポップ, en de Shinuya-kei, 渋谷系, een esthetische stijl die een hoogtepunt kende in de late jaren 1990.

Onze favorieten

Hosono: Philharmony

Het album Philharmony (1982) staat hoog op ons lijstje. Typisch Japanse ritmes met elektronische variaties. Het nummer Birthday party smeekt erom keihard gedraaid te worden.

Hosono: Archives 1 beyond good and evil

Het “archiefalbum” Vol. 1 beyond good and evil (2013) is een kennelijk verzamelalbum van werk dat het niet heeft gehaald tot eerdere albums. Eigenlijk kunnen we ons dat niet voorstellen, want de muziek erop is briljant. Mogelijk een staaltje onderkoelde humor van Hosono?

Op dit album staat ook het vreemd-prachtige nummer Tragic Suite of Titanic. Het zal een ode zijn aan zijn opa, want die was de enige Japanse overlevende van de ondergang van de Titanic. Het leven kent soms grillig toeval…